تست جوش ژئوممبران چیست؟ راهنمای تخصصی روش‌های تست، استانداردها و تشخیص جوش معیوب

تست جوش ژئوممبران چیست؟ راهنمای تخصصی روش‌های تست، استانداردها و تشخیص جوش معیوب

ژئوممبران زمانی می‌تواند به‌عنوان یک لایه آب‌بند و نفوذناپذیر عملکرد مناسبی داشته باشد که علاوه بر کیفیت خود ورق، اتصالات بین ورق‌ها نیز کاملاً سالم و آب‌بند باشند. در بسیاری از پروژه‌ها، بخش قابل‌توجهی از ریسک نشت نه از خود ورق ژئوممبران، بلکه از محل درزها، گوشه‌ها، اتصالات و نقاط جوشکاری ناشی می‌شود.

به همین دلیل، پس از اجرای جوش ژئوممبران، نمی‌توان تنها با مشاهده ظاهری درز درباره کیفیت آن تصمیم گرفت. لازم است جوش‌ها با روش‌های استاندارد کنترل و آزمایش شوند.

تست جوش ژئوممبران مجموعه‌ای از روش‌های کنترل کیفیت است که برای بررسی پیوستگی، آب‌بندی و در موارد لازم مقاومت مکانیکی درزهای ایجادشده بین ورق‌های ژئوممبران انجام می‌شود

استاندارد ASTM D4437/D4437M مجموعه‌ای از روش‌های آزمون غیرمخرب برای بررسی یکپارچگی درزهای ورق‌های پلیمری انعطاف‌پذیر را معرفی می‌کند. برای درزهای دوخطه دارای کانال هوا نیز ASTM D5820 روش ارزیابی با فشار هوا را ارائه می‌دهد.

چرا تست جوش ژئوممبران اهمیت دارد؟

ژئوممبران معمولاً در پروژه‌هایی استفاده می‌شود که هدف اصلی آنها جلوگیری از عبور آب، مواد شیمیایی یا سایر سیالات از یک محدوده مشخص است. نمونه‌هایی از این پروژه‌ها عبارت‌اند از استخرهای ذخیره آب کشاورزی، استخرهای پرورش ماهی و آبزیان، مخازن ذخیره آب، تصفیه‌خانه‌ها، حوضچه‌های تبخیر، مخازن و حوضچه‌های صنعتی، محل دفن و مدیریت پسماند، پروژه‌های معدنی، آب‌بندی کانال‌ها، پوشش ثانویه مخازن و سازه‌های آب‌بند و زیرزمینی.

در چنین پروژه‌هایی حتی یک نقص کوچک در جوش می‌تواند مسیر عبور سیال ایجاد کند.

نکته مهم این است که ظاهر مناسب جوش الزاماً به معنی سالم بودن آن نیست. ممکن است یک درز از نظر ظاهری یکنواخت به نظر برسد، اما در داخل آن بخش‌هایی با اتصال ناقص، حفره، آلودگی، سوختگی یا عدم همجوشی وجود داشته باشد.

به همین دلیل، تست جوش باید بخشی از فرآیند کنترل کیفیت اجرای ژئوممبران باشد.

تست جوش ژئوممبران شامل چه روش‌هایی است؟

به‌طور کلی می‌توان آزمون‌های جوش ژئوممبران را در دو گروه اصلی قرار داد.

در تست‌های غیرمخرب، بدون بریدن و از بین بردن جوش، کیفیت درز بررسی می‌شود. مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از تست فشار هوا، تست وکیوم باکس و برخی روش‌های الکتریکی یا جرقه‌ای در شرایط خاص.

در تست‌های مخرب، نمونه‌ای از درز جوش بریده می‌شود و مقاومت مکانیکی آن در آزمایشگاه یا دستگاه مخصوص بررسی می‌شود. هدف اصلی این آزمون، بررسی مقاومت واقعی اتصال است و شاخص‌های مهم آن معمولاً شامل مقاومت برشی درز، مقاومت Peel یا جدایش، نوع شکست و میزان جدایش یا شکست در ناحیه جوش هستند.

استاندارد ASTM D4437 تست‌های غیرمخرب را پوشش می‌دهد و صراحتاً آنها را از آزمون‌های مخرب جدا می‌کند.

تست فشار هوا برای جوش ژئوممبران

یکی از مهم‌ترین روش‌های تست برای جوش‌های دوخطه یا Double Fusion، تست فشار هوا است.

در این نوع جوش، دستگاه جوش حرارتی دو مسیر موازی ایجاد می‌کند و در قسمت میانی آنها یک کانال باریک و بدون جوش باقی می‌ماند. این کانال امکان بررسی پیوستگی کل طول جوش را فراهم می‌کند.

استاندارد ASTM D5820 برای ارزیابی کانال هوای موجود بین دو خط جوش طراحی شده است. در این روش کانال هوا بسته شده و با فشار مشخصی از هوا پر می‌شود، سپس رفتار فشار در مدت آزمون بررسی می‌شود.

فرآیند کلی انجام تست فشار هوا به این شکل است: ابتدا دو انتهای کانال هوا بسته می‌شود، یک سر کانال به تجهیزات تزریق و اندازه‌گیری فشار متصل می‌شود و هوا وارد کانال می‌شود. فشار به مقدار تعیین‌شده در دستورالعمل پروژه می‌رسد و پس از رسیدن سیستم به شرایط پایدار، فشار در مدت مشخصی پایش می‌شود. اگر فشار مطابق معیار تعیین‌شده حفظ شود، درز از نظر پیوستگی کانال مورد قبول قرار می‌گیرد؛ در صورت افت غیرمجاز فشار یا عدم پایدار شدن آن، محل ایراد باید شناسایی و اصلاح شود و پس از تعمیر، تست مجدداً انجام می‌شود.

یک نکته بسیار مهم این است که مقدار فشار و زمان آزمون را نباید برای تمام پروژه‌ها یکسان فرض کرد. این پارامترها به نوع ورق، ضخامت، تجهیزات، شرایط محیطی و مشخصات فنی پروژه وابسته هستند و منابع فنی نیز تأکید می‌کنند که فشار و زمان آزمون می‌تواند با توجه به نوع پلیمر و ضخامت متفاوت باشد.

تست فشار هوا چه چیزی را نشان می‌دهد؟

این آزمایش عمدتاً برای تشخیص مشکلاتی مانند وجود نشتی در کانال، باز یا ناقص بودن انتهای کانال، بخش‌های بدون اتصال مناسب، حفره‌ها و ناپیوستگی‌های موجود در مسیر، وجود آلودگی یا مواد خارجی در ناحیه جوش و مشکلات پیوستگی جوش استفاده می‌شود.

اما یک نکته مهم وجود دارد: قبولی تست فشار هوا به‌تنهایی به معنی اثبات مقاومت مکانیکی جوش نیست. خود ASTM D5820 نیز تأکید می‌کند که این روش برای ارزیابی پیوستگی و آب‌بندی درز طراحی شده و جایگزین تست مخرب مقاومت جوش نیست.

تست وکیوم ژئوممبران

روش دیگر برای بررسی درزها، Vacuum Box Test یا تست وکیوم باکس است. این روش به‌خصوص برای درزهایی که امکان انجام تست فشار هوا روی آنها وجود ندارد، بسیار کاربردی است.

در این آزمایش، ابتدا محل جوش با یک محلول مخصوص، معمولاً محلول آب و ماده شوینده، مرطوب می‌شود. سپس محفظه شفاف وکیوم روی قسمت موردنظر قرار گرفته و داخل آن خلأ ایجاد می‌شود. اگر درز دارای مسیر نشتی باشد، حباب‌هایی روی محل ایجاد می‌شوند.

راهنمای فنی Bureau of Reclamation نیز تست وکیوم را روشی معرفی می‌کند که در آن محلول صابونی روی ژئوممبران قرار گرفته و با ایجاد خلأ، ایجاد حباب در محل نشتی بررسی می‌شود.

مراحل تست وکیوم به این ترتیب است: ابتدا سطح جوش تمیز می‌شود، چرا که وجود خاک، گل، گردوغبار، آب اضافی، روغن یا ذرات خارجی می‌تواند بر نتیجه آزمون تأثیر بگذارد. سپس محلول مناسب روی بخش مورد آزمایش اعمال می‌شود و محفظه وکیوم روی محل قرار می‌گیرد، به‌گونه‌ای که تا حد امکان آب‌بندی مناسبی با سطح داشته باشد. پس از فعال شدن دستگاه وکیوم، محل از نظر تشکیل حباب بررسی می‌شود. اگر در محل جوش مسیر عبور هوا وجود داشته باشد حباب تشکیل می‌شود؛ در این صورت محل دارای ایراد باید مشخص شود، تعمیر گردد و سپس مجدداً مورد آزمایش قرار گیرد.

چه جوش‌هایی با وکیوم تست می‌شوند؟

وکیوم باکس در بسیاری از پروژه‌ها برای بررسی جوش‌های اکستروژن، نقاط ابتدایی و انتهایی جوش، تعمیرات، وصله‌ها، گوشه‌ها، جزئیات اطراف نفوذی‌ها و مناطقی که تست فشار هوا امکان‌پذیر نیست استفاده می‌شود. البته انتخاب روش آزمایش باید مطابق مشخصات فنی پروژه و نوع اتصال باشد.

Bureau of Reclamation اشاره می‌کند که وکیوم باکس به‌ویژه برای ژئوممبران‌های نسبتاً سخت مانند HDPE کاربرد دارد، اما محدودیت‌هایی در گوشه‌ها و شعاع‌های کوچک دارد.

تست مخرب جوش ژئوممبران

در کنار آزمون‌های غیرمخرب، در پروژه‌های کنترل‌شده معمولاً لازم است نمونه‌هایی از درز به‌صورت دوره‌ای برای آزمون مقاومت مکانیکی انتخاب شوند. در این روش قسمتی از جوش بریده می‌شود و بنابراین نمونه دیگر قابل استفاده در محل نیست.

در تست Shear، دو طرف ورق در جهات مخالف کشیده می‌شوند تا مقاومت اتصال در برابر نیروی برشی مشخص شود. این آزمون می‌تواند اطلاعاتی درباره استحکام جوش، کیفیت فرآیند حرارتی، نحوه شکست و عملکرد اتصال ارائه دهد.

در تست Peel، نمونه به شکلی کشیده می‌شود که لایه‌های ورق در ناحیه جوش از یکدیگر جدا شوند. این آزمایش برای بررسی کیفیت اتصال و نحوه شکست درز اهمیت زیادی دارد.

تفاوت تست غیرمخرب و مخرب ژئوممبران

تست غیرمخرب به ورق آسیبی وارد نمی‌کند و بررسی کل طول درز را ممکن می‌سازد، برای بررسی نشتی بسیار مناسب است، سرعت بالایی دارد و نیازی به نمونه‌برداری ندارد؛ کاربرد اصلی آن کنترل مداوم درزهاست، اما بررسی مقاومت مکانیکی در آن محدود است.

تست مخرب به ورق آسیب می‌رساند و معمولاً فقط به‌صورت نمونه‌ای انجام می‌شود، بررسی نشتی در آن غیرمستقیم است، سرعت پایین‌تری دارد و نیاز به نمونه‌برداری دارد؛ در عوض برای بررسی مقاومت مکانیکی مناسب است و کاربرد اصلی آن کنترل عمقی کیفیت جوش است.

بنابراین این دو روش رقیب یکدیگر نیستند؛ بلکه مکمل یکدیگرند.

آیا تست جوش ژئوممبران باید برای تمام جوش‌ها انجام شود؟

در پروژه‌های حرفه‌ای، کنترل جوش باید به‌صورت سیستماتیک انجام شود. ASTM D4437/D4437M امکان استفاده از یک یا ترکیبی از روش‌های آزمون غیرمخرب را برای کنترل کیفیت درزها مطرح می‌کند.

برای درزهای دوخطه دارای کانال هوا، تست فشار هوا یکی از روش‌های اصلی است و برای نقاطی که امکان تست فشار هوا وجود ندارد، باید روش مناسب دیگری بر اساس مشخصات پروژه انتخاب شود.

تست جوش قبل از شروع اجرای اصلی

یکی از اقدامات مهم در پروژه‌های حرفه‌ای، اجرای Trial Seam یا جوش آزمایشی است. قبل از شروع جوشکاری گسترده، دستگاه و پارامترهای جوش باید با شرایط واقعی پروژه بررسی شوند.

مواردی مانند دمای دستگاه، سرعت حرکت، فشار غلتک، شرایط سطح ورق، ضخامت ورق، وضعیت دستگاه و شرایط محیطی می‌توانند بر کیفیت جوش تأثیر بگذارند. به همین دلیل، شروع جوشکاری بدون اطمینان از تنظیم صحیح دستگاه می‌تواند ریسک ایجاد تعداد زیادی درز معیوب را افزایش دهد.

چه عواملی باعث مردود شدن جوش ژئوممبران می‌شوند؟

مردودی جوش همیشه به معنی یک سوراخ واضح در سطح نیست. برخی عوامل رایج عبارت‌اند از دمای نامناسب دستگاه؛ اگر دما بیش از حد پایین باشد همجوشی مناسب ایجاد نمی‌شود و اگر بیش از حد بالا باشد احتمال تخریب حرارتی ورق افزایش می‌یابد.

سرعت نامناسب دستگاه نیز می‌تواند فرصت کافی برای ایجاد اتصال حرارتی مناسب را کاهش دهد. آلودگی سطح، یعنی وجود خاک، گردوغبار، رطوبت یا مواد خارجی در محل اتصال، می‌تواند کیفیت جوش را کاهش دهد. فشار غلتک نیز باید با دستگاه، جنس ورق و شرایط جوشکاری هماهنگ باشد.

فرسودگی یا تنظیم نادرست دستگاه جوش می‌تواند باعث ایجاد اتصال غیریکنواخت شود. اگر دو ورق در محل اتصال به‌درستی روی هم قرار نگیرند، احتمال ایجاد ناحیه ناقص افزایش می‌یابد. باد شدید، گردوغبار، دمای بسیار بالا یا پایین و رطوبت نیز می‌توانند شرایط اجرای جوش را تحت تأثیر قرار دهند.

اگر تست جوش ژئوممبران مردود شود چه باید کرد؟

اولین کار این است که محل ایراد مشخص و علامت‌گذاری شود. سپس بسته به نوع نقص، قسمت معیوب تعمیر می‌شود؛ برای مثال ممکن است نیاز باشد بخش معیوب مشخص شود، سطح اطراف آن تمیز شود، قسمت آسیب‌دیده اصلاح یا برش داده شود، وصله یا تعمیر مناسب اجرا شود و محل تعمیر دوباره تست شود.

یکی از اشتباهات رایج این است که پس از تعمیر، تست مجدد انجام نشود. هر محل تعمیرشده باید دوباره تحت کنترل قرار گیرد. در برخی مشخصات اجرایی نیز برای نواحی مردود، تعمیر و تست مجدد تا رسیدن به نتیجه قابل قبول الزام شده است.

تست جوش ژئوممبران در گوشه‌ها و نقاط پیچیده

بخش‌هایی از پروژه مانند گوشه‌ها، تغییر شیب، اطراف لوله‌ها، نفوذی‌ها، فلنج‌ها، محل اتصال ژئوممبران به سازه و اطراف تجهیزات از حساس‌ترین قسمت‌های اجرای ژئوممبران هستند.

در این نقاط معمولاً امکان استفاده از یک روش استاندارد برای کل طول درز وجود ندارد، بنابراین روش آزمون باید متناسب با جزئیات طراحی و نوع اتصال انتخاب شود. در برخی دستورالعمل‌های اجرایی، برای محل‌هایی که تست غیرمخرب معمول امکان‌پذیر نیست، استفاده از روش‌های جایگزین مطرح شده است.

آیا تست جوش با بررسی ظاهری کافی است؟

خیر. بازرسی ظاهری مرحله مهمی است اما نباید با تست واقعی جوش اشتباه گرفته شود.

در بازرسی چشمی مواردی مانند یکنواختی جوش، سوختگی، چین‌خوردگی، آلودگی، بریدگی، پارگی، تغییرات غیرعادی سطح و هم‌راستایی ورق‌ها بررسی می‌شوند. اما بعضی نقص‌ها در داخل یا زیر سطح جوش قابل مشاهده نیستند. به همین دلیل، درز باید علاوه بر بازرسی ظاهری، بر اساس الزامات پروژه با روش مناسب غیرمخرب و در صورت نیاز مخرب بررسی شود.

ارتباط نوع دستگاه جوش با روش تست

نوع جوش تعیین می‌کند چه آزمایشی برای کنترل آن مناسب‌تر است.

در جوش دوخطه Hot Wedge، معمولاً یک کانال هوای بین دو مسیر جوش ایجاد می‌شود؛ بنابراین تست فشار هوا یکی از روش‌های مناسب برای کنترل پیوستگی کانال است. ASTM D5820 دقیقاً برای ارزیابی این نوع کانال‌های هوایی تدوین شده است.

در جوش Extrusion معمولاً کانال هوای ممتد مشابه Double Fusion وجود ندارد؛ بنابراین روش‌های دیگری مانند وکیوم باکس می‌توانند برای بررسی پیوستگی سطحی درز مورد استفاده قرار گیرند و انتخاب نهایی باید بر اساس مشخصات فنی پروژه انجام شود.

استانداردهای مهم تست جوش ژئوممبران

چند استاندارد در کنترل کیفیت جوش ژئوممبران اهمیت دارند.

ASTM D4437/D4437M با عنوان Standard Practice for Nondestructive Testing برای آزمون‌های غیرمخرب درزهای ژئوممبران تدوین شده است.

ASTM D5820 با عنوان Standard Practice for Pressurized Air Channel Evaluation of Dual-Seamed Geomembranes به‌طور اختصاصی ارزیابی کانال هوای موجود در درزهای دوخطه را پوشش می‌دهد.

نکته مهم این است که استانداردها باید همراه با مشخصات فنی پروژه، نوع پلیمر، ضخامت ورق، دستورالعمل سازنده و الزامات کارفرما تفسیر شوند و نباید یک مقدار فشار یا زمان آزمون را بدون توجه به پروژه به همه ژئوممبران‌ها تعمیم داد.

چه اطلاعاتی باید در گزارش تست جوش ثبت شود؟

یک گزارش حرفه‌ای تست جوش بهتر است اطلاعاتی مانند نام و محل پروژه، نوع و جنس ژئوممبران، ضخامت ورق، شماره رول‌های مورد استفاده، شماره یا کد درز، طول درز، نوع جوش و نوع تست را در بر داشته باشد.

تاریخ انجام آزمون، مشخصات دستگاه، فشار آزمون در صورت استفاده از تست هوا، مدت زمان آزمون و نتیجه آزمون نیز باید ثبت شوند. علاوه بر این، محل نقص در صورت وجود، اقدامات اصلاحی، نتیجه تست مجدد، نام تکنسین و تأیید ناظر یا واحد کنترل کیفیت از دیگر مواردی هستند که باید در گزارش قید شوند.

این اطلاعات در زمان تحویل پروژه و همچنین در صورت بروز مشکل در آینده، برای ردیابی کیفیت اجرا اهمیت زیادی دارند.

چک‌لیست کنترل کیفیت تست جوش ژئوممبران

بررسی تمیزی محل جوش، بررسی وضعیت ظاهری درز و مشخص کردن نوع جوش نخستین گام‌ها هستند. سپس انجام تست غیرمخرب مناسب، ثبت مشخصات تست و علامت‌گذاری محل‌های دارای نقص انجام می‌شود.

در ادامه، تعمیر نقاط معیوب و انجام تست مجدد صورت می‌گیرد. نمونه‌برداری مخرب طبق برنامه کنترل کیفیت پروژه انجام می‌شود و در پایان، ثبت نتایج آزمون و تأیید نهایی توسط مسئول کنترل کیفیت تکمیل‌کننده این فرآیند است.

تفاوت تست جوش ژئوممبران با تست خود ورق

یک نکته مهم که گاهی در پروژه‌ها نادیده گرفته می‌شود، تفاوت بین آزمون ورق ژئوممبران و آزمون درز جوش است.

تست ورق می‌تواند ویژگی‌های خود ماده مانند خواص مکانیکی و مشخصات فیزیکی را بررسی کند، اما تست جوش به بررسی عملکرد اتصال ایجادشده در محل اجرای پروژه می‌پردازد. بنابراین حتی اگر یک ژئوممبران دارای کیفیت بسیار بالایی باشد، جوشکاری نادرست می‌تواند عملکرد نهایی سیستم آب‌بندی را با مشکل مواجه کند.

آیا تست جوش ژئوممبران هزینه زیادی دارد؟

هزینه تست به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله متراژ پروژه، طول کل درزها، نوع جوش، تعداد نقاط حساس، تعداد نمونه‌های مخرب، تجهیزات مورد نیاز، دسترسی به درز، تعداد تعمیرات، الزامات کارفرما و تعداد دفعات تست مجدد.

در پروژه‌های بزرگ، استفاده از روش مناسب تست می‌تواند از هزینه‌های سنگین ناشی از نشت و تعمیرات آینده جلوگیری کند. در واقع، هزینه تست جوش در مقایسه با هزینه کشف و تعمیر یک سیستم آب‌بندی معیوب پس از بهره‌برداری بسیار ناچیزتر است.

اشتباهات رایج در تست جوش ژئوممبران

استفاده از یک روش تست برای تمام انواع جوش یکی از اشتباهات رایج است؛ هر روش برای شرایط خاصی طراحی شده است. برای مثال تست فشار هوا برای درز دارای کانال هوا مناسب است و نباید بدون توجه به نوع اتصال به‌صورت عمومی استفاده شود.

تعیین فشار آزمون به‌صورت تجربی نیز اشتباه است؛ فشار تست نباید صرفاً بر اساس تجربه اپراتور انتخاب شود، بلکه مشخصات فنی پروژه و استاندارد مربوطه باید مبنا قرار گیرد.

حذف تست مجدد پس از تعمیر یک جوش مردود، فرآیند کنترل کیفیت را ناقص می‌کند. اکتفا به بازرسی چشمی نیز کافی نیست، چرا که ظاهر مناسب درز به‌تنهایی تضمین‌کننده آب‌بندی نیست. نمونه‌برداری نامناسب هم باید کنار گذاشته شود؛ تست مخرب باید طبق برنامه کنترل کیفیت پروژه و در محل‌های مشخص‌شده انجام شود، نه صرفاً در قسمت‌هایی که اپراتور انتخاب می‌کند.

تست جوش ژئوممبران در پروژه استخر

در پروژه‌های استخر کشاورزی، تست جوش اهمیت زیادی دارد؛ زیرا طول درزها معمولاً زیاد است و سطح ژئوممبران پس از پر شدن استخر تحت فشار آب قرار می‌گیرد.

در این پروژه‌ها معمولاً مراحل کنترل کیفیت به این ترتیب پیش می‌رود: آماده‌سازی بستر، پهن کردن ورق، هم‌پوشانی، جوشکاری، بازرسی ظاهری، تست غیرمخرب، تعمیر، تست مجدد و در نهایت کنترل نهایی.

در جوش‌های دوخطه، تست فشار هوا می‌تواند امکان بررسی سریع طول قابل‌توجهی از درز را فراهم کند. ASTM D5820 نیز یکی از روش‌های استاندارد برای ارزیابی چنین درزهایی است.

تست جوش در پروژه‌های صنعتی و مخازن

در پروژه‌های صنعتی، اهمیت تست جوش معمولاً بیشتر است؛ زیرا علاوه بر آب، ممکن است ژئوممبران در معرض مواد شیمیایی، پساب، سیالات صنعتی، دمای متغیر، فشار و بارهای مکانیکی قرار گیرد.

در چنین شرایطی، یک نقص کوچک در جوش می‌تواند به مرور زمان گسترش پیدا کند. بنابراین برنامه کنترل کیفیت باید از مرحله جوش آزمایشی تا تست نهایی درزها و ثبت مستندات ادامه پیدا کند.

سخن اخر

تست جوش ژئوممبران یکی از مهم‌ترین مراحل کنترل کیفیت اجرای ورق ژئوممبران است. برای کنترل کامل یک پروژه نباید تنها به ظاهر جوش اکتفا کرد. بسته به نوع اتصال، می‌توان از روش‌هایی مانند تست فشار هوا، تست وکیوم و تست‌های مخرب مقاومت جوش استفاده کرد.

تست فشار هوا برای درزهای دوخطه دارای کانال هوا کاربرد ویژه‌ای دارد و ASTM D5820 استاندارد مشخصی برای این روش ارائه می‌کند. تست‌های غیرمخرب نیز طبق ASTM D4437/D4437M برای ارزیابی یکپارچگی درزها قابل استفاده هستند.

در نهایت، یک سیستم ژئوممبران زمانی قابل اعتماد است که هم کیفیت ورق و هم کیفیت جوش‌ها کنترل شده باشد. به همین دلیل، تست جوش نباید به‌عنوان یک مرحله فرعی در نظر گرفته شود؛ بلکه باید بخشی از فرآیند اصلی تضمین کیفیت پروژه باشد.